Het is 2015, midden in de vluchtelingencrisis. De deurbel gaat. Daar staat Zohre Norouzi, een vluchteling uit Afghanistan. Ze heeft die avond op het zoontje van theatermaakster Marjolijn van Heemstra gepast. “Mag ik misschien blijven slapen?”
Het is 2015, midden in de vluchtelingencrisis. De deurbel gaat. Daar staat Zohre Norouzi, een vluchteling uit Afghanistan. Ze heeft die avond op het zoontje van theatermaakster Marjolijn van Heemstra gepast. “Mag ik misschien blijven slapen?”